My Tinker Morrigan
 
Mijn tinker.
Morrigan Vegelin van claerbergen is mijn tinker. Op deze pagina verteld ze haar verhaal.

Hallo allemaal, ik ben dus Sophia’s tinker Morrigan. En ik heb al heel wat meegemaakt.
Ik ben op 18 mei 2000 geboren in Ierland. Dit is een heel mooi land met veel ruimte.




                                     Het is daar heel mooi toch?





Ik woonde daar met heel veel tinkers in een kudde. Dat was heel fijn, ik had altijd wel iemand om te spelen.











Toen ik bijna 5 jaar was werd ik door Zigeuners, samen met andere tinkers verhandeld. Zigeuners hebben een aparte stijl om te leven. Ze leven in zigeunerwagens ook wel pippo- wagens genoemd. Wij als tinkers moeten deze wagens trekken, om van de ene plaats naar een andere plaats te komen. Daarom worden wij als tinkers ook wel gipsy-horse genoemd.










Ik kwam dus in 2005 naar Nederland per boot. Daar werd ik niet echt vrolijk van, maar dat vertel ik liever niet.
Er kwamen heel veel tinkers in Nederland.










In Nederland kwam ik terecht bij de tinkerstal Mc Cloud in Oosterstreek en kreeg ik de naam Morrigan Vegelin van
Claerbergen.
Ik werd met hun woorden beleerd. Ik kreeg een vreemd ding in mij mond en later een ding op mijn rug, dat zij een zadel noemden. Dit vond ik allemaal niet zo heel erg, maar ik wende er ook aan.
Ook ging er iemand op mij zitten en zo. Ik deed eigenlijk helemaal niks en deed me best voor de mensen.

In jan 2006 kwamen er een paar meiden en hun vader kijken. De oudste meid, wilde graag een tinker. Zij had op de site van de stal gezien, en had een oogje op Kelly. Kelly was de tinker die tegenover mij stond. Zij was zwart-bont en best mooi. De eigenaar zei dat Kelly best veel welsh-bloed in zich had. Dat vond de meid niet zo leuk, want ze zocht een rustige tinker. Nadat ze een rondje in de stal had gelopen, kwam ze terug bij mij en mijn buurvrouw. Mijn buurvouw was best schuw. Toen zei Sophia (zo heette de meid) ik wil die wel eens zien. En ze wees mij aan.

Dus ik werd opgezadeld en gereden door 1 van de meiden op stal. Sophia vond mij goed lopen en toen vroeg ze of ze zelf erop mocht.
Sophia vond het best spannend en daarom ging ik eerst aan een lijn. Nadat we een paar rondjes hadden gestapt en een beetje draf hadden gedaan, had Sophia vertrouwen om los te rijden. Ik deed natuurlijk heel rustig en en mijn best om haar vertrouwen te krijgen.
Dit heeft volgens mij geholpen, want ik mocht op 6 jan 2006 in een kar. En toen deze weer open ging zag ik haar staan.

Toen ik naar de wei ging zag ik daar nog 2 paarden staan. Een haflinger en een fjord. Zo zag ik er toen uit, toen ik net bij Sophia kwam.








Ik ben nu ondertussen nu 3 en half jaar bij Sophia.
Ik heb veel bij haar geleerd en nieuwe talenten van mezelf ontdekt.
Ik ben best goed in dressuur en ik kan ook springen. Dit vind Sophia best eng, maar we hebben dit samen geleerd en springen onderlinge wedstrijdjes op de manege, waar ik ook best veel vriendjes heb. Ik spring nu een parcourtje van 50cm.









Ook dressuur gaat me goed af. Zo goed zelfs dat sophia heeft besloten dat we officieel konden starten. Dit hebben we gedaan in dec. 2007. Met ups en downs zijn we nu L1 gestart in juni 2009. De L1 gaat me wat beter af dan de B. Ik vind dat soms zo simpel.









Je kunt bij gereden wedstrijden en onderlinge wedstrijden zien wat sophia en ik allemaal hebben gedaan en hoe goed we dat gedaan hebben.